Jabučki rit

 

Kroz polja, između mladog žita sa jedne strane i kukuruza s druge, čistog plavog neba iznad vas, po prašnjavom ali asfaltnom putu stižete do malog i lepog prigradskog naselja, do našeg Jabučkog rita. Svaki put dok se vozim tim putem razmišljam i čudim se ljudima koji ne mogu da osete ravnicu koja čuva svoje skrivene lepote. Tim putem slobodno vozim sa otvorenim prozorom i doslovce udišem vazduh punim plućima. Nebo je veliko i široko i nije sputano obrisima surovih velikih planinskih venaca već se sa svake strane odvisno od useva i naravno godišnjeg doba nižu svetlo zelena, tamno zelena, zlatno žuta, svetlo braon ili narandžasto-crvena zasađena polja. Tu idilu ravnoće i prelivanja svih nijansi boja svakih nekoliko stotinjak metara razbijaju usamljene topole koje se kao stražari naselja gordo suprotstavljaju košavi.

 

Prelazeći mostić preko kanala Sibnica i prolazeći pored štala na levoj strani u kojima spokojno muču krave, ravnim putem stižete u naselje - Dobrodošli u Jabučki rit. Naselje je vrlo mirno i prijatno za život. Od velike važnosti je da napomenem, da stanovnici Jabučkog rita znaju da cene rodbinu, prijatelje i komšije zato neguju te odnose, što su mnogi ljudi u drugim mestima već zaboravili.

 

Većina onih koji se dosele kažu, da boljeg mesta za život nema. Na svega 20-ak km od centra grada, a u samoj, skoro neokrnjenoj prirodi, gde se stalno čuje cvrkutanje cvrčaka i prolećno pevanje ptica. Ako ne verujete, dođite i uverite se. Iako je naselje malo, može dosta da vam pruži.